Ands
10 октября 2026 г.
V10.10.26.1Нидерландский
De zee zong in het zand.De maand viel buiten de sterren.Ik staarde naar het ritme van het land.De wolken zwommen langs mij heen.Ik rende alsof ik liep.Ik dacht dat mijn droom een nachtmerrie was.Er zijn dagen waar de wereld draait als een slang.Reuzen vallen, dwergen dwalen, mieren kruipen,en wij zijn samen een.Ik dacht dat ik verloren was.Maar ik zwom verder.Ik dacht dat ik verlaten was.Maar ik wist meer.Ik wilde dat ik jou zou kunnen verbergen.Zodat ik uitgestrekt kan zijn.Mijn armen spreid ik!Langer en langer, verder en verder,tot ik het eindpunt kan bereiken.Ik strompel, schop, wist niets!Maar daar gaat de zon...Horizon, o horizon, riep ik.Dwalend door het land van verre.Ik wist dat zij mij had verlaten.Maar mijn plicht was om te accepteren.Want als een man niet zijn grenzen kent,wat is hij dan?Wat zal ik zeggen, Anda?Dat wij samen verloren zijn?Aye, ik denk het wel.